Af hnökkum

Það mætti halda að þetta virðulega fræðiblogg væri að breytast í fjölskyldualbúm. Svo er þó ekki. Allar eru myndirnar teknar í hjólatúrum (og hjólatúrar eru sannarlega fræðilegir), oftar en ekki í hesthúsið hans afa Stebba þar sem hann heldur til ásamt tengdaforeldrum mínum. Fjölskyldan nær vel saman í hnakki, hvort heldur sem á hjóli eða hestbaki.

Það er margt líkt með því að sitja á hjóli og á hesti, fyrir utan þá augljósu staðreynd að hjólið er lífvana samsuða málma en hestar sprelllifandi og af ætt spendýra. Útivistin er sú sama og ferðhraðinn álíka. Og svo eru það hnakkarnir, hjólreiðamenn og hestamenn sitja í hnakki. Að vísu er hestahnakkur mun dýrari heldur en hnakkur á hjól. Því fékk ég að kynnast þegar keyptur var hnakkur fyrir hestastelpuna í fjölskyldunni af því tilefni að hún staðfestir skýrnina á næstu dögum. Sjálfur þarf ég að skipta um hnakk á hjólinu mínu enda sá gamli farin að láta verulega á sjá. Mér reiknast til að sómasamlegur hnakkur á hjól kosti um 1% af sómasamlegum hnakki á hest. Við vorum þó sammála feðginin um mikilvægi góðra hnakka fyrir rass, læri og bak en ekki síst ánægjuna af því að sitja í nýjum og hnakki.

Myndbandið hér að ofan var tekið á um Páskana við hesthúsið hans afa í Hlíðarþúfum. Þar má sjá þær Björk (14) og Rósu (5) koma skeiðandi í hlað á Júpiter og Hrappi. Fyrir hestaáhugafólk þá hef ég ekki hugmynd um hvaðan þeir eru ættaðir. Hitt veit ég og get stafest að stúlkurnar eru dætur mínar, ættaður úr Bjarnabæ.

Hjólatúr

Breki og Helgafell í baksýn (HG2012)

Ég, Breki og Flosi fórum í fyrstu "upplandsferðina" á árinu í gær. Við hjólum nú stundum í hesthúsið að hitta afa Stebba eða Björk en við köllum það ekki upplandsferð. Við komum nú reyndar við í leiðinni og í bakaleiðinni þegar við hjóluðum í Kaldársel og þáðum kaffi.
Við fórum "gamla" Kaldárselsveginn því þar er ágætt að sleppa Flosa lausum. Að vísu er alltaf hætta á að rekast á hestamenn og við þurfum að vera vel vakandi og óla Flosa ef við sjáum glitta í þá. Einnig er alltaf hætta á að rekast á aðra hunda en þeim hefur fjölgað mikið á undanförnum árum sem ganga með hundana sína um þessar slóðir. Það er ekki skrítið þar sem þetta er frábært útvistarland. Þess vegna förum við oft snemma eða seint á kvöldin til að fá þessa verða fyrir minstu ónæði og til að fá þessa tilfinningu að við séum einir á ferð. Við þekkjum líka fáfarnar slóðir sem við förum stundum en þær er fæstar gott að hjóla.
Veðrið var ágætt, t.t. hlýtt en blautt og það gekk á með éljum. Við vorum vel klæddir svo það kom ekki að sök en hundurinn varð eins og drullusokkur.

Leiðangursmenn við skálann í Kaldárseli (HG2012)

Aftur að troðmyllunni

Reglulegar ferðir úr BB í HÍ eru hafnar að nýju eftir sumarfrí. Þrátt fyrir að hafa hjólað í allt sumar var ég lítið eitt styrður eftir fyrstu skiptin. Fæturnir eru þó enn eins og nýir enda hafa þeir aldrei verið vandamál eins og sjá má á myndinni hér að neðan.

(HG2011)

Á leið minni um Kópavoginn hef ég undanfarið ítrekað rekist á mann og hund við undirgöngin við hinn sk. "skítalæk". Um er að ræða eldri, virðulegan mann og þann hraustlegasta rottweiler sem ég hef augum litið. Ég stóðst ekki mátið og tók mynd af þeim félögum með samþykki þess sem hafði orð fyrir þeim. Þrátt fyrir illúðlegt útlit og vafasamt orðspor á tímum þar sem að hundar sæta fordómum þá reyndist strákurinn (sem ég man reyndar ekki hvað heitir) kelinn og vinalegur. Ég efast ekki um að eigandinn sé það líka ef að á reynir.


(HG2011)

Sólin er blessunarlega farin að lækka en ég hef aldrei verið barn sumarsólstöðunnar. Kvöld- og náttmyrkrið er mér fremur að skapi og haustið er sá tími ársins þegar ég er í hvað mestri sátt við náttúruna. Ég býð haustið og um leið vetrarhjólreiðarnar hjartanlega velkomnar að nýju. Ég get ekki sagt að ég hafi saknað þess að hjóla í snjó og slyddu en árstíðarnar skyldi bjóða velkomnar og örlögum sínum um leið.

Gripaflutningar

Óskar (8 ára gamall english springer spaniel) er að verða fótafúinn og engan vegin sami reiðhundurinn og áður. Honum þykir gaman að fara með mér í hjólatúra en skrokkurinn er farin að segja til sín og hann hefur ekki í við okkur Flosa (tæplega 2 ára standard schnauzer). Það er hundleiðinlegt að fara með þá báða þar sem þeir eru á sitt hvoru tempóinu og jafn leiðinlegt að fara með Skara einan þar sem hann er dragbítur.

Hvað er til ráða?

Lausnina er finna í myndbandinu hér að ofan. Ég þarf að kaupa cargo hjól - setja Skara í skúffuna og binda Flosa við sætisstammann.

dashjol í heimsfréttunum

Alpha dog

Flosi við "Klettströnd"

Ég á tvo hunda: Óskar og Flosa, og þeim finnst báðum gaman að fara með mér í hjólatúr. Óskar er reyndar að verða of gamall og of þungur fyrir þessa túra. Þeir fá góða hreyfingu og sjá margt skemmtilegt og sjálfur situr maður í makindum á hjólinu.
Það eru til sérstakar tengingar, sem eru festar við sætis-stammann, en ég ef ekki fengið mér slíka græju og læt nægja að binda tauminn við stammann. Gæta þarf að því að hafa tauminn ekki of langan en heldur ekki of stuttann. U.þ.b.1 m. taumar hefur mér þótt henta best, þá er hundurinn í kjörfjarlægð frá hjólinu og ég hef góða stjórn á honum og hjólinu. Þá held ég að það sé best að venja hundinn á að vera alltaf sömu megin líkt og þegar þeir ganga við taum. Þannig eru við félagarnir a.m.k. öruggastir.

Flosi er meðal stór hundur um 15 kg. Þrátt fyrir það getur hann rykkt hressilega í. Ég get ímyndað mér að stærri og þyngri hundur geti hreinlega kippt undan manni hjólinu, sérstaklega i hálku.
Við tölum mikið saman þegar við hjólum. Það er mikilvægt svo að við séum í "sambandi" og séum báðir að stefna í sömu átt. Þannig segi ég "hægri" eða "vinstri" þegar við beygjum og "vóóóó" þegar við hægjum á okkur. Það þarf aldrei að hvetja Flosa til að gefa í og hann elskar þegar við fáum tækifæri til að auka hraðann.
Eitt þarf ég alltaf að hafa í huga og það er að Flosi (svo ekki sé minnst á Óskar) notar tækifærið til að skíta þegar við förum út saman. Ólíkt hestum á hann ekki auðvellt með skíta á ferð. Þá kippir hann í og reynir að stoppa en skítur um leið. Þegar þannig háttar er eins gott að hafa poka í vasanum.

Þó að Flosi og Óskar (þegar hann var upp á sitt besta) séu óþreytandi þá eru takmörk fyrir því hversu mikið er hægt að leggja á þófana þeirra. Óskar er stærri og mun þyngri, um 36 kg., og þófarnir á honum hafa stundum verið sárir á eftir. Svo er alltaf þessi hætta að þeir stígi á glerbrot eða (óþolandi) svarf sem fellur til þegar bárujárn er skorið. Þetta svarf þekkja þeir sem hjóla reglulega og þurfa að gera við sprungin dekk.
Ég hef líka heyrt af því að menn setji hundana í kerrur eða séu með þá á sérstökum Cargo-hjólum. Það hentar örugglega þegar dýrin eru lítil eða orðin gömul.  "Tösku-hundum" er svo alltaf hægt að skella í körfuna eða í stýrirtösku. Aðal atriðið er að kenna hundinum listina að hlaupa með hjóli og að láta hann skilja að það ert þú sem stjórnar ferðinni en ekki hann. Þú ert Alpha-dog.

Hjólið í forstofunni

Stundum hittir þannig á að maður á einfaldlega ekkert erindi á hjólinu. Þá stendur það hreint og strokið og býður þess að vera dregið fram. Hjólið mitt hefur staðið í forstofunni síðan á föstudaginn. Þannig hefur háttað að ég hef þurft að nota bílinn til að erindast og útrétta um víðan völl. Stundum verður ekki hjá því komist að keyra.
Hér áður fyrr fylltist ég sektarkennd yfir því að hjóla ekki og fannst eins og ég væri að svíkja "málsstaðinn". Þrátt fyrir það er ég ekki öfgasinnaður hjólreiðamaður sem fyrirlít ökumenn. Ég keyri mikið. Ég rek stórt heimili; þrjú börn, tvö hunda, margréti og tvö ketti. Það er í mörg horn að líta, eilíft skutl og sendiferðir. '
Á einhverjum tímapunkti komst ég að því að þetta var ekki sektarkennd heldur söknuður og tilhlökkun. Ég saknaði þess að hjóla vegna þess að mér finnst það skemmtilegt og það veitir mér vellíðan að koma heim eftir góðan hjólatúr. Það er nefninlega þannig; að mér líður vel áður ég hjóla af því að ég hlakka til, mér líður vel á meðan ég hjóla af því að mér finnst það skemmtilegt og mér líður vel þegar ég er búin að hjóla vegna þess að þá streymir endorfín um líkamann og ég hef gert eitthvað fyrir sjálfan mig. Þannig eru hjólreiðar í mínum huga hvorki skylda eða hvöð, hugsjón eða sjálfskaparvíti, heldur einlæg ánægja og gleði.

Víglundur vinur minn flutti í morgun til borgarinnar Brisbane í Ástralíu, ásamt konu sinni og börnum. Þar eru nú stórkostleg flóð en samkvæmt RÚV er flóðasvæðið á stærð við Frakkland og þýskaland til samans! Hann getur hins vegar huggað sig við það að þar eru borgarhjól í boð fyrir þá sem vilja leigja eða fá lánað. Eins og sést á myndunum eru aðstæður til hjólreiðar ágætar í borginni þrátt fyrir stöku "polla".

Bjarni í Bjarnabæ

Myndin hér að ofan er af Bjarna Helgasyni í Bjarnabæ.

Bjarni var vinur minn og við höfðum báðir ástríðu fyrir fyrir reiðhjólum og hjólreiðum. Bjarni hjólaði sinna ferða um Hafnarfjörð og ég veit ekki til þess að hann hafi tekið bílpróf. Hann lést snemma árs 2010,  91. árs að aldri. Hans er saknað á heimilinu enda tiður gestur á meðan hann hafði heilsu til.

Myndini lét hann taka af sér og "kínverska" hjólinu sínu á 75 ára afmælisdaginn sinn.

Ég tileinka Bjarna rannsóknina mína.



Hvað er í gangi?

Þessu bloggi er ætlað að vera upplýsingamiðill um framvindu landfræðilegra rannsóknar á hjólreiðum á höfuðborgarsvæðinu. Í henni er sjónum beint sérstaklega að samskiptum hjólreiðamanna og annarra vegfarenda. Aðstæður til hjólreiða eru óumflýjanlegt umræðuefni og birtar verða vangaveltur um hvort yfirvöld séu á réttri leið í þeim efnum. Hjólamenning er einnig til umfjöllunar og hvernig hún birtist okkur í umhverfinu. Jafnframt mun ég halda skrá yfir ferðir mínar á hjólinu; vegalengdir, tíma, aðstæður og fleira, og skrá niður pælingar sem vakna á baki. Tilgangurinn er að safna saman hugleiðingum mínum og gögnum sem snerta rannsóknina og deila með áhugasömum. Um leið vonast ég til að fá viðbrögð og athugasemdir sem nýst geta við frekari vinnu og gagnasöfnun. Þetta er ekkert hátíðlegt og allar skoðanir eru jafn gildar og velkomnar.

Það er von mín að skrif þessi veki frekari umræður um reiðhjól sem samgöngutæki og hvetji einhverja til að reyna.

Davíð Arnar Stefánsson